Leasing
Leasing
Leasing jest umownym stosunkiem cywilnoprawnym. W ramach leasingu jedna ze stron umowy (finansujący, leasingodawca) przekazuje drugiej stronie (korzystającemu, leasingobiorcy) prawo do korzystania z określonego dobra materialnego na pewien uzgodniony w umowie leasingu okres, w zamian za ustalone ratalne opłaty (raty leasingowe). Nazwa leasing pochodzi od angielskiego słowa to lease oznaczającego tyle, co nająć, wydzierżawić (prawo anglosaskie nie odróżnia najmu od dzierżawy, tak samo jak nie odróżnia od nich leasingu).
Leasing finansowy
jedynie część odsetkowa rat leasingowych stanowi koszt uzyskania przychodu leasingobiorchpo wygaśnięciu umowy może nastąpić prawne przeniesienie własności leasingowanego obiektu z leasingodawcy na leasingobiorcę. W leasingu finansowym odpisów amortyzacyjnych dokonuje leasingobiorca traktując opłaty jako inwestycje
w cudze środki.
Leasing operacyjny
polega na czasowym przekazaniu w użytkowanie dobra inwestycyjnego. Czas ten jest z reguły krótszy niż okres normatywnego zużycia leasingowanej rzeczy. W praktyce umowy leasingu operacyjnego zawierają zapis o wykupie przez Korzystającego po jej zakończeniu, za określoną z góry wartość końcową powiększoną o podatek od towarów i usług (VAT). Korzystający może mieć zagwarantowane w umowie leasingu prawo sprzedaży na jego rzecz przedmiotu leasingu po zakończeniu umowy. Efektywny koszt finansowania poprzez ten rodzaj leasingu jest niższy niż finansowanie ze środków własnych czy kredytu bankowego, między innymi ze względu na korzyści podatkowe. W odróżnieniu od kredytu bankowego, przy uwzględnieniu korzyści podatkowych koszt pozyskania kapitału przy leasingu jest niższy, płatności leasingowe dopasowywane są do założeń budżetowych Korzystającego.
Różnice między leasingiem operacyjnym a finansowym:
Podstawową różnicą między leasingiem finansowym a leasingiem operacyjnym jest uprawnienie do dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Ma to zasadniczy wpływ na wysokość kosztów podatkowych stron umowy leasingu.
Przeważnie z uwagi na niższe koszty początkowe (czyli mniejsze zaangażowanie wkładu własnego) przedsiębiorcy zdecydowanie chętniej wybierają leasing operacyjny - średnio zawieranych jest tak ok. 85% wszystkich umów leasingowych. Pozostałe 15% to umowy zawierane na leasing finansowy, przy których cały VAT od środka trwałego należy uiścić z góry, dlatego na tę formę leasingu decydują się z reguły duże korporacje, które posiadają więcej gotówki.
W przypadku, gdy przewidywany okres używania przedmiotu leasingu jest stosunkowo krótki, wówczas zalecaną formą jest leasing operacyjny. Taka forma pozwala na zwiększenie bieżących kosztów uzyskania przychodów, a przez to zmniejszenie podstawy opodatkowania o poniesione koszty rat leasingowych w okresie trwania umowy. Inaczej jest w leasingu finansowym, gdzie okres ten uzależniony jest od okresu amortyzacji danego środka trwałego lub wartości niematerialnych i prawnych, przewidzianego przez przepisy podatkowe. Leasingobiorca może dokonywać jedynie odpisów amortyzacyjnych w stałej wysokości wynikającej z przepisów podatkowych, bez względu na to, jaka była faktyczna wysokość opłat leasingowych w danym roku podatkowym.
Leasing jest umownym stosunkiem cywilnoprawnym. W ramach leasingu jedna ze stron umowy (finansujący, leasingodawca) przekazuje drugiej stronie (korzystającemu, leasingobiorcy) prawo do korzystania z określonego dobra materialnego na pewien uzgodniony w umowie leasingu okres, w zamian za ustalone ratalne opłaty (raty leasingowe). Nazwa leasing pochodzi od angielskiego słowa to lease oznaczającego tyle, co nająć, wydzierżawić (prawo anglosaskie nie odróżnia najmu od dzierżawy, tak samo jak nie odróżnia od nich leasingu).
Leasing finansowy
jedynie część odsetkowa rat leasingowych stanowi koszt uzyskania przychodu leasingobiorchpo wygaśnięciu umowy może nastąpić prawne przeniesienie własności leasingowanego obiektu z leasingodawcy na leasingobiorcę. W leasingu finansowym odpisów amortyzacyjnych dokonuje leasingobiorca traktując opłaty jako inwestycje
w cudze środki.
Leasing operacyjny
polega na czasowym przekazaniu w użytkowanie dobra inwestycyjnego. Czas ten jest z reguły krótszy niż okres normatywnego zużycia leasingowanej rzeczy. W praktyce umowy leasingu operacyjnego zawierają zapis o wykupie przez Korzystającego po jej zakończeniu, za określoną z góry wartość końcową powiększoną o podatek od towarów i usług (VAT). Korzystający może mieć zagwarantowane w umowie leasingu prawo sprzedaży na jego rzecz przedmiotu leasingu po zakończeniu umowy. Efektywny koszt finansowania poprzez ten rodzaj leasingu jest niższy niż finansowanie ze środków własnych czy kredytu bankowego, między innymi ze względu na korzyści podatkowe. W odróżnieniu od kredytu bankowego, przy uwzględnieniu korzyści podatkowych koszt pozyskania kapitału przy leasingu jest niższy, płatności leasingowe dopasowywane są do założeń budżetowych Korzystającego.
Różnice między leasingiem operacyjnym a finansowym:
Podstawową różnicą między leasingiem finansowym a leasingiem operacyjnym jest uprawnienie do dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Ma to zasadniczy wpływ na wysokość kosztów podatkowych stron umowy leasingu.
Przeważnie z uwagi na niższe koszty początkowe (czyli mniejsze zaangażowanie wkładu własnego) przedsiębiorcy zdecydowanie chętniej wybierają leasing operacyjny - średnio zawieranych jest tak ok. 85% wszystkich umów leasingowych. Pozostałe 15% to umowy zawierane na leasing finansowy, przy których cały VAT od środka trwałego należy uiścić z góry, dlatego na tę formę leasingu decydują się z reguły duże korporacje, które posiadają więcej gotówki.
W przypadku, gdy przewidywany okres używania przedmiotu leasingu jest stosunkowo krótki, wówczas zalecaną formą jest leasing operacyjny. Taka forma pozwala na zwiększenie bieżących kosztów uzyskania przychodów, a przez to zmniejszenie podstawy opodatkowania o poniesione koszty rat leasingowych w okresie trwania umowy. Inaczej jest w leasingu finansowym, gdzie okres ten uzależniony jest od okresu amortyzacji danego środka trwałego lub wartości niematerialnych i prawnych, przewidzianego przez przepisy podatkowe. Leasingobiorca może dokonywać jedynie odpisów amortyzacyjnych w stałej wysokości wynikającej z przepisów podatkowych, bez względu na to, jaka była faktyczna wysokość opłat leasingowych w danym roku podatkowym.