Kryzys finansowy
Kryzys finansowy
Recesja – zjawisko makroekonomiczne polegające na znacznym zahamowaniu tempa wzrostu gospodarczego, skutkujące nawet spadkiem produktu krajowego brutto.
Przyczyny recesji mogą być wielorakie. Do najczęstszych powodów powstawania recesji zalicza się złą politykę monetarną i nadmierną lub niedostateczną ingerencję państwa w gospodarkę, a w szczególności w system finansowy; z reguły również wojny i poważne kataklizmy powodują duże zawirowania ekonomiczne i niekiedy długotrwałe osłabienie gospodarki. Recesje obserwowane do połowy XX wieku były najczęściej połączone z niską inflacją lub nawet deflacją, w drugiej połowie XX wieku częste były też recesje z wysoką inflacją (tzw. hiperinflacja).
Kryzys finansowy 2007-2009 – ogólnoświatowy kryzys ekonomiczny rynku finansowego i bankowego w latach 2007-2009, który rozpoczął się od zapaści rynku pożyczek hipotecznych wysokiego ryzyka w Stanach Zjednoczonych.
Kryzys wywołały pożyczki hipoteczne udzielane przez banki przy wysokim ryzyku spłaty, często osobom o marginalnych możliwościach finansowych (ang. subprime mortgage). Te z kolei były masowo sprzedawane w postaci obligacji strukturyzowanych, opartych na nieruchomościach, w celach inwestycyjnych i spekulacyjnych przez prywatne instytucje finansowe, w tym największe banki amerykańskie i europejskie. Świadomość ryzykowności tych obligacji była niewielka, gdyż trwał wzrost na rynku nieruchomości, a czołowe instytucje ratingowe wystawiały wysokie oceny bezpieczeństwa rzeczonym obligacjom. Niewypłacalność indywidualna z niespodziewanie dużym odsetkiem (9,2%) poskutkowała z kolei brakiem gotówki na rynku kredytowym i niestabilnością (zagrożeniem rychłej niewypłacalności wierzytelności) tych instytucji.
31 sierpnia 2007. Pierwsza, nieśmiała interwencja władz. Prezydent George W. Bush ogłasza program pomocy dla Amerykanów mających kłopot ze spłatą hipoteki.
14 września 2007. Kryzys dociera do Europy. Chwieje się brytyjski bank Northern Rock, który mocno zainwestował w amerykańskie obligacje hipoteczne. Sześć miesięcy później zostaje oficjalnie znacjonalizowany - brytyjski skarb państwa zwiększa tym samym zadłużenie o... 100 miliardów funtów.
16 marca 2008. Początek serii bankowych bankructw. Przez nadmiar inwestycji w hipoteczne obligacje pada bank Bear Stearns. Za symboliczne dwa dolary za akcję przejmuje go JPMorgan Case. Fed ubezpiecza transakcję kwotą 30 mld dol.
Początkowo kryzys omijał gospodarkę Polski. Na jako główne zagrożenia wskazywano na takie zjawiska jak niebezpieczną zależność wartości złotego od spekulacyjnych inwestycji krótkoterminowych, wysokie zadłużenie państwa oraz wysoki udział importu w produkcji. Potem jednak pojawiły się czynniki powodujące przeniesienie się kryzysu do Polski - ograniczenie akcji kredytowej przez banki, atak spekulacyjny na polską walutę i znaczne obniżenie wartości złotego oraz problemy finansowe w przedsiębiorstwach z opcjami walutowymi. Jednak na tle pozostałych gospodarek europejskich sytuacja Polski była oceniana bardzo pozytywnie[
Recesja – zjawisko makroekonomiczne polegające na znacznym zahamowaniu tempa wzrostu gospodarczego, skutkujące nawet spadkiem produktu krajowego brutto.
Przyczyny recesji mogą być wielorakie. Do najczęstszych powodów powstawania recesji zalicza się złą politykę monetarną i nadmierną lub niedostateczną ingerencję państwa w gospodarkę, a w szczególności w system finansowy; z reguły również wojny i poważne kataklizmy powodują duże zawirowania ekonomiczne i niekiedy długotrwałe osłabienie gospodarki. Recesje obserwowane do połowy XX wieku były najczęściej połączone z niską inflacją lub nawet deflacją, w drugiej połowie XX wieku częste były też recesje z wysoką inflacją (tzw. hiperinflacja).
Kryzys finansowy 2007-2009 – ogólnoświatowy kryzys ekonomiczny rynku finansowego i bankowego w latach 2007-2009, który rozpoczął się od zapaści rynku pożyczek hipotecznych wysokiego ryzyka w Stanach Zjednoczonych.
Kryzys wywołały pożyczki hipoteczne udzielane przez banki przy wysokim ryzyku spłaty, często osobom o marginalnych możliwościach finansowych (ang. subprime mortgage). Te z kolei były masowo sprzedawane w postaci obligacji strukturyzowanych, opartych na nieruchomościach, w celach inwestycyjnych i spekulacyjnych przez prywatne instytucje finansowe, w tym największe banki amerykańskie i europejskie. Świadomość ryzykowności tych obligacji była niewielka, gdyż trwał wzrost na rynku nieruchomości, a czołowe instytucje ratingowe wystawiały wysokie oceny bezpieczeństwa rzeczonym obligacjom. Niewypłacalność indywidualna z niespodziewanie dużym odsetkiem (9,2%) poskutkowała z kolei brakiem gotówki na rynku kredytowym i niestabilnością (zagrożeniem rychłej niewypłacalności wierzytelności) tych instytucji.
31 sierpnia 2007. Pierwsza, nieśmiała interwencja władz. Prezydent George W. Bush ogłasza program pomocy dla Amerykanów mających kłopot ze spłatą hipoteki.
14 września 2007. Kryzys dociera do Europy. Chwieje się brytyjski bank Northern Rock, który mocno zainwestował w amerykańskie obligacje hipoteczne. Sześć miesięcy później zostaje oficjalnie znacjonalizowany - brytyjski skarb państwa zwiększa tym samym zadłużenie o... 100 miliardów funtów.
16 marca 2008. Początek serii bankowych bankructw. Przez nadmiar inwestycji w hipoteczne obligacje pada bank Bear Stearns. Za symboliczne dwa dolary za akcję przejmuje go JPMorgan Case. Fed ubezpiecza transakcję kwotą 30 mld dol.
Początkowo kryzys omijał gospodarkę Polski. Na jako główne zagrożenia wskazywano na takie zjawiska jak niebezpieczną zależność wartości złotego od spekulacyjnych inwestycji krótkoterminowych, wysokie zadłużenie państwa oraz wysoki udział importu w produkcji. Potem jednak pojawiły się czynniki powodujące przeniesienie się kryzysu do Polski - ograniczenie akcji kredytowej przez banki, atak spekulacyjny na polską walutę i znaczne obniżenie wartości złotego oraz problemy finansowe w przedsiębiorstwach z opcjami walutowymi. Jednak na tle pozostałych gospodarek europejskich sytuacja Polski była oceniana bardzo pozytywnie[