Factoring
Factoring
Faktoring – rodzaj transakcji handlowych wykształconych w praktyce anglosaskich instytucji finansowych i w rozwiniętej już postaci przeniesionych na grunt europejski w latach pięćdziesiątych XX wieku
Faktoring to usługa finansowa, przeznaczona dla firm prowadzących sprzedaż towarów i usług innym firmom lub instytucjom. Jeżeli firma wystawia faktury z odroczonym terminem płatności, może odnieść duże korzyści ze stosowania faktoringu.
Faktoring należy do tzw. umów nienazwanych czyli takich, które nie są unormowane w kodeksie cywilnym ani w innych aktach prawa cywilnego. Oznacza to, że dopuszczalność tego rodzaju umów wynika z zasady swobody zawierania umów. Podstawowe usługi świadczone przez faktora obłożone są 22-procentową stawką VAT i takie też faktury otrzymują klienci firmy faktoringowej.
Factoring może przyjąć jedną z trzech form: - pełną, kiedy to faktor zobowiązany jest do całkowitego spłacenia zadłużenia, - niepełną, gdy bank spłaca tylko część zaległości dłużników faktoranta, - mieszaną, kiedy to bank spłaca zadłużenie tylko do ustalonej wcześniej kwoty. W umowie zawiera się też jedną z trzech klauzul: wyłączności, eksportową i del credere, która oznacza, że bank zgadza się ponieść odpowiedzialność za to, że dłużnik nie ureguluje swoich zobowiązań. Ważną zaletą factoringu jest jego funkcja gwarancyjna, mówiąca o tym, że bank decyduje się na wypłatę należnych przedsiębiorcy pieniędzy w określonych terminach.
Podmiotami biorącymi udział w faktoringu są:
strony umowy faktoringu:
Faktorant (klient) - przedsiębiorca trudniący się sprzedażą, dostawą towarów lub swiadczeniem usług;.
Faktor – termin ten wywodzi się z języka łacińskiego (facere) i oznacza podmiot działający (czyniący) za pośrednika. Z praktyki światowej wynika, że faktorami z reguły są:
instytucje bankowe
wyspecjalizowane spółki faktoringowe
Zaangażowanie banków w transakcje faktoringowe jest w pełni zrozumiałe i uzasadnione zważywszy, że czynności prawne i faktyczne, jakie wiążą się z istotą faktoringu z natury swej nadają się do włączenia ich do katalogu. Pierwsze spółki faktoringowe powstały w USA. Ich działalność przejawia się głównie w nabywaniu wierzytelności od sprzedawców (dostawców) czy usługodawców oraz udzielaniu kredytów. W ten sposób spółki faktoringowe stały się konkurentami banków i ich tradycyjnej działalności. Nie ma przeszkód prawnych ani faktycznych, aby działalność faktoringową mogła prowadzić osoba fizyczna, zajmując się nią w sposób profesjonalny. W prawie polskim podmiotem gospodarczym może być osoba fizyczna.
Dłużnik (nie jest stroną umowy) – odbiorca towarów lub usług zobowiązany do zapłaty. Nabywcą towarów i usług w stosunku faktoringowym może być każdy, kto taki towar nabył lub na rzecz kogo wydano usługę. Mogą być nimi w szczególności przedsiębiorstwa produkcyjne, handlowe, czy usługowe, które tym razem były nabywcami określonych dóbr i usług. W stosunku faktoringowym oraz w stosunku między sprzedawcą (dostawcą) lub usługodawcą a nabywcami towarów lub usług, każda ze stron może być wierzycielem i dłużnikiem, ponieważ chodzi o zobowiązania wzajemne.
Faktoring – rodzaj transakcji handlowych wykształconych w praktyce anglosaskich instytucji finansowych i w rozwiniętej już postaci przeniesionych na grunt europejski w latach pięćdziesiątych XX wieku
Faktoring to usługa finansowa, przeznaczona dla firm prowadzących sprzedaż towarów i usług innym firmom lub instytucjom. Jeżeli firma wystawia faktury z odroczonym terminem płatności, może odnieść duże korzyści ze stosowania faktoringu.
Faktoring należy do tzw. umów nienazwanych czyli takich, które nie są unormowane w kodeksie cywilnym ani w innych aktach prawa cywilnego. Oznacza to, że dopuszczalność tego rodzaju umów wynika z zasady swobody zawierania umów. Podstawowe usługi świadczone przez faktora obłożone są 22-procentową stawką VAT i takie też faktury otrzymują klienci firmy faktoringowej.
Factoring może przyjąć jedną z trzech form: - pełną, kiedy to faktor zobowiązany jest do całkowitego spłacenia zadłużenia, - niepełną, gdy bank spłaca tylko część zaległości dłużników faktoranta, - mieszaną, kiedy to bank spłaca zadłużenie tylko do ustalonej wcześniej kwoty. W umowie zawiera się też jedną z trzech klauzul: wyłączności, eksportową i del credere, która oznacza, że bank zgadza się ponieść odpowiedzialność za to, że dłużnik nie ureguluje swoich zobowiązań. Ważną zaletą factoringu jest jego funkcja gwarancyjna, mówiąca o tym, że bank decyduje się na wypłatę należnych przedsiębiorcy pieniędzy w określonych terminach.
Podmiotami biorącymi udział w faktoringu są:
strony umowy faktoringu:
Faktorant (klient) - przedsiębiorca trudniący się sprzedażą, dostawą towarów lub swiadczeniem usług;.
Faktor – termin ten wywodzi się z języka łacińskiego (facere) i oznacza podmiot działający (czyniący) za pośrednika. Z praktyki światowej wynika, że faktorami z reguły są:
instytucje bankowe
wyspecjalizowane spółki faktoringowe
Zaangażowanie banków w transakcje faktoringowe jest w pełni zrozumiałe i uzasadnione zważywszy, że czynności prawne i faktyczne, jakie wiążą się z istotą faktoringu z natury swej nadają się do włączenia ich do katalogu. Pierwsze spółki faktoringowe powstały w USA. Ich działalność przejawia się głównie w nabywaniu wierzytelności od sprzedawców (dostawców) czy usługodawców oraz udzielaniu kredytów. W ten sposób spółki faktoringowe stały się konkurentami banków i ich tradycyjnej działalności. Nie ma przeszkód prawnych ani faktycznych, aby działalność faktoringową mogła prowadzić osoba fizyczna, zajmując się nią w sposób profesjonalny. W prawie polskim podmiotem gospodarczym może być osoba fizyczna.
Dłużnik (nie jest stroną umowy) – odbiorca towarów lub usług zobowiązany do zapłaty. Nabywcą towarów i usług w stosunku faktoringowym może być każdy, kto taki towar nabył lub na rzecz kogo wydano usługę. Mogą być nimi w szczególności przedsiębiorstwa produkcyjne, handlowe, czy usługowe, które tym razem były nabywcami określonych dóbr i usług. W stosunku faktoringowym oraz w stosunku między sprzedawcą (dostawcą) lub usługodawcą a nabywcami towarów lub usług, każda ze stron może być wierzycielem i dłużnikiem, ponieważ chodzi o zobowiązania wzajemne.